Misafir'in Odası..

“Öğretmenim,babam portakalların iyisini hep misafirlere saklar”dedi…

Gözlerinin içine baktım,aklıma geldi…
***

Evimizin en geniş odası sıfatıyla bütün odaları sollayan en temiz,en süslü,gezilip görülen yerlerin hatıralarını içinde barındıran en farklı odaydı,”misafir odası”…

Sapı paslı kilidi,gümüş şekerlik içindeki çikolataların azalmasıyla yer değiştirirdi.Çocukların ulaşamayacağı yerleri iyi bilen annem,kilidi sakladıkça odanın öneminin benim için daha çok artacağını bilemezdi..

Misafir kimdi,neden onun odası olmalıydı düşünmüyordum.Benim için oyun önemli ise gerisi çok da etkilemiyordu beni…

“Anne,bu oda bizim odaya benziyor!”sözünü annemle katıldığım-beni çok az götürürdü-gün gezmelerinde ona defalarca söylediğimi hatırlıyorum.

Evet,her misafir odasında kocaman bir büfe,içinde sıra sıra dizilmiş kahve fincanları,büfenin en üstünde gümüş gondol içindeki parlak şekerler,kristal küllükler ve elbetteki semaver:)vardı.

Tavandan sarkan ışıltılı avizeyi unutmamak gerek…

Naftalin kokusunun en belirgin olduğu odada kalabalık insan grupları derin sohbetlere dalar,yabancı ülkeden gelen kamera ile o anlar ölümsüzleştirilirdi.

Odanın büyüklüğü ile oyun oynama kapasitem doğru oranda arttığı için en güzel oyunlarımı orada oynardım.

Abimle ev içinde,özellikle misafir odasında futbol oynamak fikri benden çıkmış olacak ki;kırdığım vitrin camını anneme söylememesi için ona defalarca rüşvet verdiğimi hatırlıyorum.

Annem uzun bir süre orada camın olmadığını anlamadı.Kolunu soksa tabaklara çok daha çabuk ulaşacağını bilmedi,bilmiyordu;ta ki ben itiraf edene kadar…

Diş problemim yüzünden çikolata yemem yasaklanmıştı.Misafir odasındaki çikolataların paketlerini çöpe attığımda annemin anlayacağını düşündüm.Gözüme oradaki toprak vazo ilişince tüm paketleri oraya doldurdum.Annemin zaman sonra vazonun içindekileri çıkarmasıyla bana hayretler içinde baktığını hatırlıyorum…

***
Öğrencim sözüne devam etti:

“Misafir,bizim için önemlidir öğretmenim.O,geldiğinde oturduğumuz odada onun için sofra hazırlanır,biz minderde otururken ona televizyon karşısındaki kanepede yer veririz."

Haklıydı…

Veli ziyaretleri için evlerine gittiğimde yerlerinde duramaz,en iyi ikramlarda bulunmak için çaba gösterirlerdi.

Ziyaretlerimin birini tandır başında velinin yaptığı sıcak ekmekleri yiyerek gerçekleştirdiğimi de biliyorum…

Misafir için odanın değil,güler yüzün,samimiyetin daha çok önemli olduğunu öğretiyorlar,öğreniyorum…

Şimdilerde adını “salon”a devreden,kapısı sonuna dek açık olan o odada geleneksellikten sıyrılmış bir hava hakim…

Sanırım çocukluğumu özledim…


resim:google,görseller