2,3,4,5.. derken...

Sayfamı seneler önce oluştururken,"kuzucuklar"başlığı altında yazılar yazmam gerektiğini düşündüm.Çünkü,hayat hikâyeleri,sordukları sorular,verdikleri cevaplar,özetle yaşadıkları her şey anlatılmaya değerdi.
Kime göre?
Elbette bana:)
İkinci sınıftan itibaren öğretmenleri olduğum kuzucuklara veda etme zamanı geldi...
Ve biz de geçirdiğimiz seneleri güzel hatırlayabilmek için bugün doyasıya eğlendik.
Önce kavanoz içindeki en güzel kır çiçeklerini masama koydular.Sonra yüzümü,saçlarımı sevdiler...

İçlerinden maviş gözlü olan kuzucuğum,yanıma yaklaşarak,"Sizi bu zamana kadar üzdüysem özür dilerim öğretmenim,sizi çok seviyorum"dedi...Hafta sonu gittiği şehir pazarından cici bir kolye almış,almakla kalmayıp üzerine ismimi de yazdırmış:)
Ah düşünceli çocuk!!
Sev,sevil,sevin...

Ellerinde tepsiler;içlerinde pastalar,kurabiyeler...
Yüzlerinde kocaman gülümsemeler...
Ezgi öğretmenleri de onlara pasta alırsa mutluluk kat kat artar...

İnanıyorum:
Her seferinde söylediğim gibi "Sizden iyi bir insan olmanızı istiyorum!"sözümü kendilerine rehber edinirler...
Paylaşmayı hiçbir zaman unutmazlar...
Öğretmenlerine olduğu kadar herkese dürüst davranmaya devam ederler...
Teşekkür etmeyi bilirler...
ATATÜRK'ü yürekten severler ve geçmişimizi örnek alırlar.
Güzel gülüşlerini yüzlerinden eksik etmezler...
Ezgi örttmenlerini hiç unutmazlar:)
Çünkü öğretmenleri kuzucuklarını hiç unutmayacak...